و از آتش دوزخ ايمن گردانيدم . 53 - الحمّى حظّ كلّ مؤمن من النّار . ( 1 ) تب بهرهء هر مؤمنى است از آتش دوزخ . و مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله ميفرمايد كه : هر كسى را از آتش دوزخ بهرهء بود ، و بهرهء مؤمن از آتش دوزخ تبى بود كه ببرّد . 54 - القناعة مال لا ينفد . ( 2 ) خرسند بودن بدان چه خداى تعالى دهد مالى بود كه بن در نيابد . گفت خواجه قناعتست اين « 1 » مال * كه نيابد به هيچ حال زوال و مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله ميفرمايد كه : هر كه به روزى در ماند و حاجت خويش بخلق بردارد و از ايشان نااميد گردد و با درگاه خداى تعالى شود يا او را بميراند يا روزى بر وى فراخ گرداند . 55 - الامانة تجرّ الرّزق . ( 3 ) امانت كه راست پيشى است « 2 » روزى را به خود كشد . هست امانت كه او شبانروزى * ميكشد سوى خويشتن روزى 56 - الخيانة تجرّ الفقر . ( 4 ) خيانت درويشى بمردم كشد . نكند سود بر خيانت مرد * شد فقير آنكه او خيانت كرد يعنى هر كه او خيانت كند درويش گردد ، زيرا كه خداى تعالى خاين را دشمن دارد و در سال وى بركت نكند ، و مردم نيز چون بينند كه وى بىانصاف است با وى نياميزند . 57 - الصّبحة « 3 » تمنع الرّزق . ( 5 ) خفتن از پس نماز بامداد روزى را منع كند زيرا كه وقت قرآن خواندنست

--> ( 1 ) كذا و شايد « آن » بهتر باشد . ( 2 ) در هر دو نسخه : « امانت راست پيشى است » . ( 3 ) در أقرب الموارد گفته : « الصّبحة بالفتح نوم الغداة ، و بالضمّ مصدر ، و نوم الغداة » .